Search
  

เนื้อหาทั้งหมด | Archives | ค้นหา

Thursday, November 24, 2016
คลื่นหัวใจ : ที่ไหนมีทุกข์ ที่นั่นยิ่งต้องมีรัก คลื่นหัวใจ : ที่ไหนมีทุกข์ ที่นั่นยิ่งต้องมีรัก
By all Magazine @ 2:19 PM :: 509 Views :: 0 Comments :: Article Rating :: ดีเจอ้อย
 
 
 

p>คลื่นหัวใจ : ดีเจอ้อย  ภาพ : ปักษา อ่อนศิริ
All magazine พฤศจิกายน 2559

ที่ไหนมีทุกข์ ที่นั่นยิ่งต้องมีรัก

 

ที่ไหนมีทุกข์ ที่นั่นยิ่งต้องมีรัก

     ไม่นานนี้  ถือเป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีโอกาสมาเยี่ยมค่ายผู้พักพิงชั่วคราวผู้ลี้ภัยการสู้รบที่บ้านถ้ำหิน จังหวัดราชบุรีค่ะ ยังเคยคิดในใจ เวลาที่เราเจอเรื่องหนัก ๆ เราอยากกลับไปพักที่บ้าน แต่บางคน บ้านกลายเป็นสถานที่อันตราย แล้วเขาจะหนีไปไหน ? ผู้ลี้ภัยหลาย ๆ คน มีความฝันเล็ก ๆ ในใจ ว่าวันหนึ่ง อยากกลับไปอยู่บนแผ่นดินบ้านเกิด แม้สิ่งที่ตัวเองเจอมา มันโหดร้ายเหลือเกินในความทรงจำ เขาถึงต้องหนี หนีแบบที่ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเจออะไร แต่อย่างน้อยได้ดิ้นรนเพื่อตัวเองและคนที่เขารักสักนิดก็ยังดี
   ได้คุยกับน้องคนหนึ่งชื่อมูอา น้องเป็นโปลิโอตั้งแต่เด็ก ขาทั้งสองข้างใช้ไม่ได้ วันที่หนีเข้ามาในพรมแดนไทย แม่แบกมูอาในวัย 10 กว่าปีมาด้วย 2 มือและหัวใจของแม่ วิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นได้ ด้วยความหวังว่า ลูกต้องปลอดภัย จนมาถึงที่พักพิงแห่งนี้ มูอาใช้วิธีการเดินด้วยมือทั้งสองข้าง แบกรับน้ำหนักตัวเอง ดูแลทำอาหารเลี้ยงดูแม่ ซึ่งน้องทำได้ไม่ต่างจากคนอื่น แค่เดินไม่ได้เท่านั้น หนีกันมาทั้งครอบครัว ตอนนี้พี่ชายลี้ภัยไปอยู่ประเทศที่ 3 แล้ว ทำมาหากินอยู่ที่อเมริกา วันที่พี่ตัดสินใจไป เขาชวนน้องสาวให้ไปด้วยกัน น้องหันมามองแม่ แต่แม่ยืนยันว่าไม่ไป สิ่งที่หวังไว้ในใจแม่เสมอคือ แม่อยากกลับไปตายที่บ้านเกิดเมืองนอน มูอาเลยตัดสินใจไม่ตามพี่ชายไป และในที่สุดความหวังที่แม่อยากได้ไม่มีอยู่จริง วันนี้แม่สิ้นลมบนผืนแผ่นดินไทย แผ่นดินที่ให้ที่พักพิงในวันที่ความหวังจะมีชีวิตอยู่มันน้อยเหลือเกิน เมื่อแม่จากไป ความหวังเดียวของมูอา คืออยากไปทำงานกับพี่ชายที่อเมริกา ไม่ว่าจะทำอะไรไม่ได้มากแค่ไหน การที่ขาใช้ไม่ได้ ไม่ได้บั่นทอนหัวใจนักสู้ของน้อง การอยู่ในที่พักพิงแห่งนี้ น้องไม่ได้หายใจทิ้งไปวัน ๆ น้องได้เรียน ได้ฝึกอาชีพ น้องมีสิทธิ์ในการใช้ชีวิตให้สมคุณค่ากับการเป็นมนุษย์คนหนึ่ง วันนั้นน้องยิ้มให้กับทุกคน ยังสอนให้น้องชู 2 นิ้ว บอกว่า สู้ ๆ แทบจะเป็นภาษาไทยไม่กี่คำที่น้องพูดได้ และทุกครั้งเวลาที่น้องบอกว่า สู้ ๆ น้องจะยิ้มไปด้วยเสมอ
   บ้านอีกหลังหนึ่งที่มีโอกาสเข้าไปเยี่ยม เป็นบ้านของคุณยายคนหนึ่ง ยายเป็นอัมพาต มีหลานสาวคอยดูแลป้อนน้ำป้อนข้าว ยายเล่าว่า ลูก ๆ พลัดพรากจากกันไปตอนที่หนีมา ไม่รู้เป็นตายร้ายดีประการใด ยังดีที่มีหลานดูแล หลานสาวของคุณยายยิ้มสวยในชุดนักเรียน กลางวันต้องกลับมาทำกับข้าวป้อนยาย ตักน้ำ ไว้รอ อาบน้ำให้ยายตอนเย็น ทำแบบนี้ทุกวัน พยายามมีความสุขให้ได้กับสิ่งที่เป็นอยู่ตรงนี้ ดูแลยายอย่างดี เรียนให้รู้มากที่สุด ทั้งที่ยังไม่รู้เหมือนกันว่า ความรู้ที่น้องได้เรียน จะเอาไปใช้ต่อที่ไหน แต่นั่นแหละ ความรู้คืออาวุธ เก็บไว้ไม่เสียหลาย ความฝันของเด็กที่นี่ส่วนใหญ่บอกว่าอยากเป็นคุณครู เด็กบางคนเรียนมาได้สักระยะ ก็หยุด เหมือนหมดแรงบันดาลใจ ไม่มีความฝัน ไม่รู้ว่าสิ่งที่เรียนมาจะเอาไปใช้ที่ไหนเมื่อไหร่ การอยู่ในแคมป์ผู้ลี้ภัย ตอบไม่ได้จริง ๆ ว่าต้องอยู่ไปถึงวันไหน จะได้กลับประเทศไหม และจะได้ลี้ภัยไปประเทศที่ 3 ซึ่งมีความพร้อมในการดูแลมากกว่าที่นี่หรือเปล่า ต้องมีการทำทะเบียนข้อมูล สอบสัมภาษณ์ครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อคัดกรองผู้ลี้ภัย ส่งตัวเขาไปยังประเทศที่ 3 ที่เขาสามารถประกอบอาชีพ ทำประโยชน์ให้กับประเทศนั้น ๆ จนถึงขั้นกลายเป็นประชากรของประเทศเหล่านั้นได้เลย
   ความเจ็บปวดจากสงคราม มีผลต่อจิตใจของเขาเหลือเกิน ผู้ลี้ภัยบางคนบอกว่ามีญาติอยู่ต่างประเทศ เล่าทุกอย่างให้ฟังอย่างละเอียด แต่ความจริงไม่ได้เป็นแบบนั้น การต่อสู้แบบที่ไม่รู้ว่าจะมีลมหายใจอีกนานแค่ไหน ในวันที่หนีมาจากบ้านเกิดเมืองนอน สิ่งที่เยียวยาหัวใจเขาคือความหวัง แม้ไม่มีอะไรให้หวัง เลยมโนภาพความหวังของตัวเองขึ้นมา แล้วยึดมั่นถือมั่นว่า นั่นละคือความจริง แม้สิ่งที่จริงกว่าคือ เขาเดินทางมาคนเดียว พ่อแม่ พี่น้องถูกฆ่าตายไปหมดแล้ว โดดเดี่ยว และอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อใคร
   หน่วยงานที่ช่วยเหลือผู้ลี้ภัยอยู่ตอนนี้คือ UNHCR การช่วยเหลือ คุ้มครอง ดูแลชีวิตของพี่น้องผู้ลี้ภัย ก็ไม่ได้สักแต่จะให้จนเขาอ่อนแอ แค่แบมือขอ แต่ให้แบบที่เขาจะต้องนำสิ่งที่ได้ไปต่อยอดพัฒนาต่อ บ้านที่เห็น เกิดจากผู้ลี้ภัยสร้างขึ้นมาด้วยวัสดุที่ทางเอ็นจีโอจัดหาให้ เป็นลำไม้ไผ่ และผ้าใบ เมื่อสร้างบ้าน ได้เรียนวิชาชีพ ก็เกิดอาชีพ สร้างประโยชน์ให้คนในชุมชน งบได้มาจาก UN ไม่มาก ส่วนใหญ่ต้องพึ่งพาการบริจาคจากบุคคลทั่วไป
   ได้ยินคำว่าผู้ลี้ภัยบ่อย ๆ เพิ่งมีโอกาสได้มาเห็นชีวิตความเป็นอยู่จริง ๆ ก็วันนี้ คนทุกคนมีคุณค่าความเป็นคนไม่ต่างกัน แค่บางคนโชคร้าย ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความขัดแย้ง สงครามไม่เคยเป็นประโยชน์กับใคร และผู้คนที่ล้มตายส่วนใหญ่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเข่นฆ่ากันทำไม แล้วเขาผิดอะไรที่ต้องมาสังเวยชีวิต หรือแม้แต่สูญเสียคนที่เขารัก
   ตอนตอบปัญหาความรัก จะได้ยินประโยคนี้เสมอ “ที่ไหนมีรัก ที่นั่นมีทุกข์” แต่ตอนกลับจากค่าย อยากเพิ่มเติมประโยคใหม่ “ที่ไหนมีทุกข์ ที่นั่นยิ่งต้องมีความรัก” ในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ช่วยเหลือและแบ่งปัน ไปเห็นชีวิตเขา ทำให้รู้สึกเลยว่า บ้านสำคัญต่อชีวิตแค่ไหน ทั้งบ้านที่เป็นสิ่งก่อสร้าง และครอบครัวที่เป็น ‘บ้าน’ ในหัวใจเรา
 

 
Rating
Comments

Name (required)

Email (required)

Website

Enter the code shown above in the box below

 

พระมหาสมปอง ตาลปุตฺโต


จำนวนเรื่อง : 26

 พระมหาสมปอง ตาลปุตฺโต  

ดีเจอ้อย


จำนวนเรื่อง : 26

  ดีเจอ้อย

 

อ.จตุพล ชมพูนิช


จำนวนเรื่อง : 26


อ.จตุพล ชมภูนิช 

 


                             

 
Copyright © 2007 by All Magazine   |  Login | 



);